Buiten Gewoon

- van binnen bijzonder -

                                                                                         Lelystad, december 2017

Terugblik juli 2017 – december 2017

De eerste natte sneeuw valt nu, de ochtend begint heel donker en de kerstlampjes branden als de deelnemers binnenkomen. Een zacht achtergrondmuziekje met kerstliedjes en een pot dampende thee. Het is ‘ergens’ in december. Tijd om weer terug te blikken op het afgelopen half jaar.

Na de zomervakantie moesten we helaas afscheid nemen van onze vrijwilligster Thea.  In 2003 kwam ze hier elke week ons team versterken. Specialiteit: spelletjes spelen en wandelen. Samen met haar hebben de deelnemers heel wat kilometertjes afgelegd. Vaak nam ze ook nog wat lekkers mee voor bij de thee, zodat het na het wandelen heerlijk thee drinken was…

Thea is verhuisd naar Gorinchem , waar een prachtig appartement voor haar en haar man Servaas gebouwd wordt. Wilma en HJ  zijn bij ze op bezoek geweest en snappen heel goed dat ze voor die oude mooie stad  ‘gevallen’ zijn. We wensen ze daar heel veel woongenot en al het mogelijke geluk!

In de zomermaanden werden we verrast door de geboorte van drie valkparkieten. Het is erg leuk en spannend om dat proces te volgen: nestkasjes ophangen, komen er eitjes in?, komen de eitjes ook uit?, blijven de jongen leven en vliegen ze binnenkort uit?  Als dat allemaal goed is gegaan blijft het leuk om te zien hoe druk de ouders  met het voeden van de jonge vogels zijn. De jongen protesteren en roepen als ze hongerig zijn. En hongerig lijken ze altijd te zijn!  Wij kunnen het binnen zelfs horen…

Voor de zomervakantie was afgesproken dat we van een studente, die ging verhuizen, de konijntjes zouden overnemen.  Na de vakantie kregen we echter bericht dat de konijntjes overleden waren. Het feest ging dus niet door en we besloten dat we het bij onze eigen vier konijntjes zouden laten.

Wilma moest er ook aan geloven: ze werd 60 jaar in september. Reden genoeg voor een surprise party vonden HJ en Baukje.  In de ochtend werd ze verwend met mooie cadeaus, bloemen en veel kussen. Daarna was het tijd voor koffie en gebak. Vervolgens moesten we allemaal in de auto stappen en ging de reis naar een onbekende bestemming. En maar raden onderweg waar we naartoe reden….(gelukkig wisten de chauffeurs dat wel )

Er klonk een hoeraatje toen we stopten bij pannenkoekenhuis ‘Hans en Grietje’ in Zeewolde. De niet-wandelaars gingen met HJ op het terras zitten. De anderen maakten eerst een wandeling door het bos om een gezonde eetlust te krijgen. Dat werd onbedoeldeen survivaltocht…..  Aan het einde van de route te veel blubber en toen was teruggaan, gezien de tijd,  ook geen optie meer.  Veel gelach, maar ook (terecht) gemopper.Maar we hebben het gered en de pannenkoeken smaakten extra lekker!Vervolgens nog even de speeltuin in waar iedereen erg moest lachen om de capriolen op het grote springkussen. Het valt niet mee om daar bovenop te komen.Voor we weggingen nog even tijd gemaakt voor een groepsfoto. Dat is altijd nog wel een organisatie: jij ietsjes naar voren, ga jij maar door de knieën, jij een beetje opzij. Ja, iedereen klaar? 1,2,3….klikklikklik. Mooi zo, mensen.    En al die tijd zat Dennis doodleuk op de schommel… tranen met tuiten, maar geen tijd meer om het hele circus weer op te starten. Gelukkig hadden we al wel een hele stoere foto van hem. Dat wordt foto shoppen….

Op een terrein met veel gebouwen en schuurtjes is er altijd wel onderhoud te plegen.Het tuinhuis was het eerste optrekje dat geplaatst werd op de, toen nog, lege kavel.Het dak begon te lekken. Vervelend, dus daar moest iets aan gedaan worden. Twee dakdekkers hebben het dak weer gemaakt.Andere klussen worden zo mogelijk is samenwerking met de deelnemers gedaan. Zo hebben we de daklijsten van het konijnenhok gemaakt, de daken van de houthokken vernieuwd en hier en daar wat in de verf gezet.

Vorige maand is er boven in de tussenruimte krachtstroom aangelegd. Nu kunnen we met een elektrische kachel die ruimte snel verwarmen. Fijn als we daar in de winter willen werken. Momenteel vouwen we er doosjes voor het bedrijf waar we ook al jaren zuigertjes voor maken. De klei oven staat er nu ook.  Dat geeft beneden weer meer ruimte in de schuur.

Creatief zijn we ook altijd lekker bezig. We blijven zoeken naar nieuwe technieken en materialen. Soms vallen we natuurlijk ook wel in herhaling. Zoals bv. bij de paddenstoelen.Deze keer voor de verkoop. Wat een succes!  Binnen een halve dag waren ze allemaal verkocht en hebben we zelfs onze paddenstoelen uit de tuin verkocht.

Voor de kerst waren we al heel vroeg bezig. Alle deelnemers hebben onder begeleiding een kerstornament van glas gefused.  De glasvorm moet eerst gesneden worden en vervolgens versierd met ander glas. In een zgn. hotpot wordt het glas gesmolten in de magnetron. Het komt allemaal heel nauw en we zijn dan ook blij als het er goed uit komt. Een klein, maar o zo bewerkelijk, fijn werkstuk!

Vorig jaar hebben we achterin de tuin hekken geplaatst. Twee reeën overleefden een bezoekje aan ons niet, omdat ze in paniek raakten toen ze mensen zagen. Heel naar en dat wilden we niet nog een keer meemaken. Tot onze verbazing liep er twee weken geleden toch weer een reebok in de tuin. Hij had toch nog een gaatje in de haag ontdekt. Ze hebben niet veel nodig.  Gelukkig wist deze ree de tuin weer zonder verwondingen te verlaten. Een prachtig gezicht zo’n dier in de tuin, maar we gaan de haag toch maar nog beter dicht maken met takken.

Met een kerstlunch sloten we het jaar af. Heel gezellig, maar tegelijkertijd ook een beetje verdrietig. We moesten afscheid nemen van Thomas en Joris. Bij ons was al wel een tijdje bekend dat Thomas met Kerst met pre-pensioen zou gaan. Helaas kwam hij door een ongelukkige val, veel eerder dan verwacht, niet meer bij Buiten Gewoon. Het gaat nu weer goed met hem.

Thomas gaat in het vervolg naar ‘de Bolder’ (van Kwintes) voor koffie, krantje en natuurlijk gezelligheid.Joris zal vanaf januari fulltime bij Zorgboerderij Lelystad gaan werken, waar hij al heel lang drie dagen per week is.We zullen beide mannen gaan missen! Thomas was al 12 jaar bij ons en Joris 14½ jaar!  En dat vergeet je natuurlijk niet zomaar…

We mogen ons weer gelukkig prijzen met het afgelopen half jaar. Veel gezelligheid, hard gewerkt, elke dag gelachen, gelukkig niet al te veel persoonlijk leed. Elkaar gecomplimenteerd, getroost, eerlijk toegesproken, van elkaar genoten en elkaar gewaardeerd. Laten we dat allemaal goed vasthouden en volgend jaar weer hetzelfde succes boeken!  Dat is het doel, daar gaan we aan werken. We maken samen een mooi 2018.

 

Wacht niet op een

mooi jaar, 

maar

maak

er zelf

één

 

Baukje – Wilma – Bernadette – HJ